Breakbeat | British Invasion | Britpop | Buma/Stemra.

Breakbeat:

De term Breakbeat is een verzameling van verschillende genres binnen de elektronische muziek, die worden gekenmerkt door gesyncopeerde Breakbeat-ritmes. Deze ritmische sample van drums (meestal uit Soul, Funk of Jazz) wijkt af van de standaard ‘four to the floor’ van stijlen als House, Techno en Trance. Breakbeat kent z’n oorsprong in de Funk van James Brown (jaren zestig), Hiphop en Electro (jaren zeventig/tachtig). Tijdens de Rave-gekte aan het begin van de jaren negentig kende het genre z’n absolute hoogtepunt. Verderop in de nineties ontwikkelde zich een nieuwe Breakbeatstijl, de Bigbeat werd gekenmerkt door old-school Hiphop en gitaarmuziek. Bekendste vertegenwoordigers van de nieuwe stijl waren o.a. Fatboy Slim en Chemical Brothers.

British Invasion:

De British Invasion (Britse invasie) is een in de Verenigde Staten en Canada gebruikte term, waarmee wordt verwezen naar de vloedgolf van Britse bands die midden jaren zestig Amerikaanse groepen (en artiesten) overschaduwde in de hitlijsten. Vanaf 1962 waren The Beatles, afkomstig uit de havenstad Liverpool, enorm succesvol in eigen land. Twee jaar later volgde de internationale erkenning en werd ook de Amerikaanse Billboard Hot 100 veroverd. Een opmerkelijk gegeven, want tot die periode werden buitenlandse hits niet bepaald gewaardeerd in de VS. Op 4 April 1964 bezetten The Beatles zelfs de eerste vijf plaatsen in de Billboard Hot 100: 1. “Can’t Buy Me Love”, 2. “Twist and Shout”, 3. “She Loves You”, 4. “I Want To Hold Your Hand”, 5. “Please Please Me”.

Andere Britse bands profiteerden mee van het succes van The Fab 4, enkele voorbeelden hiervan zijn The Hollies (“Bus Stop”), The Kinks (“Dedicated Follower Of Fashion”), The Rolling Stones (“Satisfaction”) en The Who (“My Generation”). Het Amerikaanse antwoord op de Britse invasie kwam van o.a. The Byrds en The Monkees. The Beach Boys en Mamas and Papas wisten, tegen de stroom in, hun eerdere succes verder uit bouwen.

Britpop:

Het fenomeen Britpop ontstond begin jaren negentig, in een tijdperk dat de Amerikaanse Grunge (met bands als Nirvana en Pearl Jam) de hitlijsten domineerden. Britse muzikanten identificeerde zich met hun helden uit de jaren zestig, in het bijzonder The Beatles, The Kinks en The Small Faces. De muziekstroming brak door op een golf van cultureel nationalisme. Alles wat Brits was werd verheerlijkt, de dominante Amerikaanse cultuur werd afgezworen. De Britpop, dat in 1995 z’n absolute hoogtepunt beleefde, werd gekenmerkt door de grote rivaliteit tussen de twee belangrijkste exponenten van de muziekstroming: Oasis en Blur. Ook wel de ‘Battle Of The Britpop’ genoemd. De strijd manifesteerde zich met name in de hitlijsten, maar de vete reflecteerde ook de sociaal-economische ongelijkheid tussen Noord en Zuid. De broertjes Gallagher speelden de authentiekeling met arbeidersroots (Noorden), Blur werd het gezicht van de middenklasse (Zuiden). Na 1996 was de eerste golf van de Britpop voorbij. Eind jaren negentig stond er een nieuwe generatie klaar, en verschoof de aandacht naar bands als Radiohead, The Verve en Coldplay.

Buma/Stemra:

Buma/Stemra is een Nederlandse organisatie die betalingen aan componisten en tekschrijvers regelt. Buma/Stemra is de werkorganisatie van de Vereniging Buma (Bureau voor Muziek-Auteursrechten) en de Stichting Stemra (Stichting tot Exploitatie van Mechanische Reproduktierechten voor Auteurs). Buma, opgericht in 1912, heeft een wettelijk monopolie op het incasseren van vergoedingen voor de openbaarmaking van muziekwerken. Stemra -opgericht in 1936- heeft dat monopolie niet, maar is in Nederland wel de enige organisatie die zich bezighoudt met het incasseren van de mechanische rechten voor de reproductie van composities op beeld- en geluidsdragers.

(pdg).